Prostorni koncept ovog rješenja bazira se na prepoznavanju ortogonalnog prostornog sustava naslijeđenih struktura vojarne, ali i na svijest o specifičnom antičkom urbanom rasteru zadarskog poluotoka, što sve zajedno definira determinirajući genius loci  ovog mjesta.
Taj genius loci  usmjerio je koncept uređenja vanjskog prostora u odmak prema “pejzažnim” rješenjima sa stazama i livadama parka tipa Maksimir u Zagrebu, gdje mekane oble tlocrtne forme slijede prirodne oblike i donose dašak netaknute prirode u gradsku strukturu.
Odmak je napravljen i u odnosu na koncept klasičnog urbanog parka, u kojem  geometrijski tlocrtni oblici korespondiraju sa arhitektonskim okvirom tvoreći jedinstvenu cjelinu.
Odmak je napravljen i u odnosu na jedinstvenost ovog javnog međuprostora koji zbog svoje veličine i kompaktnosti “prijeti” da postane hipertrofirana urbana platforma ili park šuma bez kontekstualnog odnosa sa konkretnom lokacijom u gradu Zadru.
Odmak je napravljen i u odnosu na “funkcionalni” pristup, koji običava nizati najrazličitije sadržaje kako bi ispunio prazninu prostora (dječja igrališta, fontane, boćališta, ležališta, klizališta, basket teren, skate park, staze za šetnje, bicikle i slično).